sobota, 22 sierpnia 2015
Kwiatowa manufaktura
Sporo wolnego czasu poświęciłam ostatnio na klecenie kwiatów z krepiny - maków, chabrów, kaczeńców i stokrotek. Oczywiście wzorowałam się na internetowych tutorialach, ale w przypadku chabrów poszłam na łatwiznę. Maciek był odpowiedzialny za "katering", a jego kuzynki produkowały płatki, z których składałam kwiaty. Po co mi one? Odpowiedź w następnym odcinku.
czwartek, 20 sierpnia 2015
Trzy (tanie) rzeczy dla domu II
Wiadomo, pojęcie taniości jest względne, stąd ujęłam ten wyraz w nawias.
Wszystkie prezentowane przedmioty są kupowane na bieżąco, zatem prawdopodobnie dostępne w sklepach.
Co prawda już drugi rok z rzędu obiecuję sobie, że pójdę w ślady Reni i pobuszuję na targowisku rzeczy używanych, ale ciągle coś staje na przeszkodzie. W te wakacje były to pały, a targowisko jest tak daleko...
Zdołałam jednak wypatrzyć co nieco w klimatyzowanych wnętrzach, tak przy okazji.
Napis na "płótnie" naciągniętym na ramkę - Pepco 8zł.
Tak, wiem, mam już za dużo kubków... lokalny supermarket (www.smart-kitchen.pl) 8zł
Ujęły mnie retro czarem - Jysk 15zł
Wszystkie prezentowane przedmioty są kupowane na bieżąco, zatem prawdopodobnie dostępne w sklepach.
Co prawda już drugi rok z rzędu obiecuję sobie, że pójdę w ślady Reni i pobuszuję na targowisku rzeczy używanych, ale ciągle coś staje na przeszkodzie. W te wakacje były to pały, a targowisko jest tak daleko...
Zdołałam jednak wypatrzyć co nieco w klimatyzowanych wnętrzach, tak przy okazji.
Napis na "płótnie" naciągniętym na ramkę - Pepco 8zł.
Tak, wiem, mam już za dużo kubków... lokalny supermarket (www.smart-kitchen.pl) 8zł
Ujęły mnie retro czarem - Jysk 15zł
środa, 19 sierpnia 2015
Wspomnienie upalnego weekendu z Mimi
Nie żebym tęskniła za tym żarem, do tej pory podlewam omdlewające drzewka i z przerażaniem patrzę na łyse brzozy, ale w jeden z takich męczących weekendów wpadła do mnie Dziurka z rodziną i trochę mnie ożywili. W przenośni i dosłownie, bo wylądowałam w wodzie w ubraniu.
Cóż było robić w taką pogodę? Wylegiwaliśmy się to na tarasie, to w cieniu szopki, od czasu do czasu maczając się w basenie. Grillowaliśmy z ochoczym udziałem psów.
Rodzina Dziurków powiększyła się o suczkę, białą kudłatą Mimi, która imię otrzymała prawdopodobnie dopiero w połowie swojego życia. Wyeksploatowana w pseudo hodowli i porzucona jak śmieć, oślepła i powłócząca nogami, ale wciąż istota czująca i wcale nie misiek do ozdoby kanapy, chociaż tak wygląda.
"Dziewczyny" zaakceptowały ją, mimo że to suczka, a ona nie ganiała mi kota. Czyli istna sielanka.
Ażeby nasze czworonogi zaznały również ochłodzenia, zabraliśmy je na pobliskie "glinianki". Mimi pierwszy raz pływała i świetnie jej to szło, mimo zwichrowanego kupra.
Zdjęcia - Dziurka i ja
Cóż było robić w taką pogodę? Wylegiwaliśmy się to na tarasie, to w cieniu szopki, od czasu do czasu maczając się w basenie. Grillowaliśmy z ochoczym udziałem psów.
Rodzina Dziurków powiększyła się o suczkę, białą kudłatą Mimi, która imię otrzymała prawdopodobnie dopiero w połowie swojego życia. Wyeksploatowana w pseudo hodowli i porzucona jak śmieć, oślepła i powłócząca nogami, ale wciąż istota czująca i wcale nie misiek do ozdoby kanapy, chociaż tak wygląda.
"Dziewczyny" zaakceptowały ją, mimo że to suczka, a ona nie ganiała mi kota. Czyli istna sielanka.
Ażeby nasze czworonogi zaznały również ochłodzenia, zabraliśmy je na pobliskie "glinianki". Mimi pierwszy raz pływała i świetnie jej to szło, mimo zwichrowanego kupra.
Zdjęcia - Dziurka i ja
niedziela, 16 sierpnia 2015
Spodnie i deszcz
Upały w końcu dziś odpuściły, nie pławię się w wydzielinie własnych gruczołów i mogę założyć spodnie w komplecie z narzutką, co to je niedawno prezentowałam jedynie w wersji rozłożonej na łóżku. A dziś pokazuję na sobie, tym razem ze srebrno-czarnymi dodatkami, czyli wersja bardzo spokojna. Jak zwykle sceptycznie przyglądam się długości nogawek, ale nic nie poradzę, że na mnie większość za krótka. Przynajmniej rękaw dobry, bo trzy-czwarte.
| pants, top - Greenpoint, sandals - Tchibo |
niedziela, 9 sierpnia 2015
Nowe buty i stara sukienka
Z rzeczy ostatnio zakupionych dałam radę założyć sandałki, i to tylko dlatego, że niedziela zobowiązuje do pokazania się wśród ludzi. Dodatkowo w ten upał pedałowaliśmy na rowerach, także wybrałam najcieńszą sukienkę w szafie. Kupiłam ją jeszcze poprzedniej jesieni razem z całkiem ładnymi sandałkami, ale tamte są zbyt luźne do jazdy rowerem.
Byliśmy zmuszeni jechać do kościoła dwukołowcami, ponieważ pożyczyliśmy nasz samochód mojemu braciszkowi najmłodszemu, męczyduszy i szantażyście. Mąż zgodził się z wielkim oporem - który facet bez szemrania przerzuca się z samochodu na rower? I nie tylko facet. Wielu znajomych dziwi się, że funkcjonujemy bez drugiego samochodu, więc jakże zdziwiliby się, gdyby wiedzieli, że potrafimy żyć i bez tego pierwszego. W każdym razie, ja nie mam z tym problemu.
Byliśmy zmuszeni jechać do kościoła dwukołowcami, ponieważ pożyczyliśmy nasz samochód mojemu braciszkowi najmłodszemu, męczyduszy i szantażyście. Mąż zgodził się z wielkim oporem - który facet bez szemrania przerzuca się z samochodu na rower? I nie tylko facet. Wielu znajomych dziwi się, że funkcjonujemy bez drugiego samochodu, więc jakże zdziwiliby się, gdyby wiedzieli, że potrafimy żyć i bez tego pierwszego. W każdym razie, ja nie mam z tym problemu.
| dress- Peacocks (sh) |
| Acord |
piątek, 7 sierpnia 2015
"Conieco" z wyprzedaży
Takie zakupy bez wysiłku - ot, syn poszedł do Domu Kultury na zajęcia rzeźbiarskie (bardzo fajny trzydniowy projekt ekologiczno-artystyczny Kolorowa Lokomotywa), a mama w międzyczasie coś musiała ze sobą zrobić. Dobrze, że byłam ograniczona czasem i funduszami...
Właściwie śliniłam się początkowo do białej koronkowej sukienki Bialcon (krój A, rękawy 3/4 i bawełniana), ale zawsze musi ze mnie wyleźć rozsądek, więc zakupiłam dwa spokojne zestawy plus najzwyczajniejsze sandałki. Prawie wszystko w jednym sklepie - to dopiero jest lenistwo, ale usprawiedliwiam się okrutnym upałem, który nam ostatnio niemiłościwe panuje. Wybaczcie, ale nawet nie miałam sił założyć tych ubrań do zdjęcia.
Zdaje się, że tracę serce do sukienek i ubywa mi ich z szafy na rzecz portek.
Długie spodnie z lnem, zwężana nogawka plus cienki bluzko-sweterek z rękawem 3/4
Podobnie - wiskozowa narzutka z kieszonkami i rękawem 3/4 plus spodnie długie, zwężana nogawka.
Sandałki skórzane, miały być jak najprostsze lecz na stabilnym obcasie.
Właściwie śliniłam się początkowo do białej koronkowej sukienki Bialcon (krój A, rękawy 3/4 i bawełniana), ale zawsze musi ze mnie wyleźć rozsądek, więc zakupiłam dwa spokojne zestawy plus najzwyczajniejsze sandałki. Prawie wszystko w jednym sklepie - to dopiero jest lenistwo, ale usprawiedliwiam się okrutnym upałem, który nam ostatnio niemiłościwe panuje. Wybaczcie, ale nawet nie miałam sił założyć tych ubrań do zdjęcia.
Zdaje się, że tracę serce do sukienek i ubywa mi ich z szafy na rzecz portek.
| Greenpoint |
| Greenpoint |
| Acord |
wtorek, 4 sierpnia 2015
Dom pełen zwierząt
Dokładnie dwa lata temu adoptowałam Lulę, chcieliśmy małego wzrostem psa do pilnowania podwórka i na tym nabór domowego inwentarza miał się zakończyć.
Lula niezupełnie nadaje się na stróża, bo jest psem o wyjątkowo szczerym serduszku, który "całuje" wszystkich na powitanie i prosi o pieszczoty. Bywa, że nie jest w stanie zaakceptować niektórych naszych gości (z wzajemnością) i trzeba ją odseparować, bo gotowa łydkę obrobić. Lula ma od niedawna duży kojec z budą, ale trafia tam tylko w takich wyjątkowych sytuacjach.
Niestety, życiową misją naszego psa jest szczekanie na wszystko co się rusza i chociaż mieliśmy nadzieję, że z tego wyrośnie, dawno ją straciliśmy i już tylko bierzemy Lulę do domu na noc, żeby móc spać.
Ktoś kiedyś w komentarzu zapytał, czy zamierzam ją tresować. Nie mam takiej potrzeby, Lula reaguje na najpotrzebniejsze polecenia:
Spać - idzie na swoje posłanie.
Siusiu - wychodzi na podwórko.
Daj piłeczkę - przynosi swojego gumowego misia (kiedyś była to piłka) żeby aportować.
Stój, idź.
Poza tym jest posłuszna, trzyma się naszych nóg, aż do czasu gdy zwęszy zająca - moja koleżanka twierdzi, że Lula to półkrwi lisica. Taka, co lubi zabawę z wodą.
Potem, jak niektórzy z Was pamiętają, zdjęta litością zabrałam z podwórka niedobremu gospodarzowi Inkę. Bardzo długo w jej książeczce zdrowia brakowało zapisu "właściciel", nawet gdy już była wysterylizowana. Żadna z zaufanych osób, do których się zwróciłam, nie chciała jej przyjąć pod swój dach, zatem została z nami i okazała się tak kochanym i grzecznym stworzeniem, że nawet mąż przestał zgrzytać zębami...
W kwestii pilnowania domu mogę Ince zaufać - szczeka tylko wtedy, gdy wróg u bram. Poza tym jest cichą i wygodnicką księżniczką, która rano wciska mi się pod kołdrę, chociaż na chwilę. Nie życzy sobie towarzystwa innych zwierząt, ale Lulę, jako starszą w tym domu, musiała zaakceptować i posłusznie czeka w kolejce do miski, bo ze swojej nie chce jeść.
Ostatnio do naszej menażerii dołączyła mała biała kotka (tu już mąż mocno zgrzytał zębami), urodzona 7 czerwca. Białą kotkę zamówiłam dla mamy, ale przywiozłam do domu (180 km) trzy kociaki.
Przez ten czas, gdy u mnie mieszkały, ujęła mnie Kropka - biała lecz z plamą między uszami. Postanowiłam ją sobie zostawić, a że koleżanka wzięła pozostałe dwa maluchy, mojej mamie nie został żaden kot!
Kropka zachowała swoje imię, je i rozrabia za dwóch oraz rośnie jak na drożdżach. Od początku wiedziała, do czego służy kuweta. Gdy widzi mnie w kuchni, miauczy cicho i cienko, upominając się o coś lepszego niż sucha karma. Jeśli mam na sobie spodnie, wspina się niecierpliwie po jedzenie, nie czekając aż trafi ono do miski, ale nie drapie mnie po gołych nogach.
Wakacje to dla mnie czas przygarniania zwierząt i bardzo żałuję, że dla wielu innych ludzi jest wprost odwrotnie. Zwłaszcza suki i kotki nie mogą znaleźć domu, stąd wybieram właśnie "dziewczyny", póki stać mnie na ich sterylizację. Byłabym skłonna założyć dom tymczasowy dla niechcianych zwierząt, ale mąż nie miałby już czym gryźć...
Lula niezupełnie nadaje się na stróża, bo jest psem o wyjątkowo szczerym serduszku, który "całuje" wszystkich na powitanie i prosi o pieszczoty. Bywa, że nie jest w stanie zaakceptować niektórych naszych gości (z wzajemnością) i trzeba ją odseparować, bo gotowa łydkę obrobić. Lula ma od niedawna duży kojec z budą, ale trafia tam tylko w takich wyjątkowych sytuacjach.
Niestety, życiową misją naszego psa jest szczekanie na wszystko co się rusza i chociaż mieliśmy nadzieję, że z tego wyrośnie, dawno ją straciliśmy i już tylko bierzemy Lulę do domu na noc, żeby móc spać.
Ktoś kiedyś w komentarzu zapytał, czy zamierzam ją tresować. Nie mam takiej potrzeby, Lula reaguje na najpotrzebniejsze polecenia:
Spać - idzie na swoje posłanie.
Siusiu - wychodzi na podwórko.
Daj piłeczkę - przynosi swojego gumowego misia (kiedyś była to piłka) żeby aportować.
Stój, idź.
Poza tym jest posłuszna, trzyma się naszych nóg, aż do czasu gdy zwęszy zająca - moja koleżanka twierdzi, że Lula to półkrwi lisica. Taka, co lubi zabawę z wodą.
Potem, jak niektórzy z Was pamiętają, zdjęta litością zabrałam z podwórka niedobremu gospodarzowi Inkę. Bardzo długo w jej książeczce zdrowia brakowało zapisu "właściciel", nawet gdy już była wysterylizowana. Żadna z zaufanych osób, do których się zwróciłam, nie chciała jej przyjąć pod swój dach, zatem została z nami i okazała się tak kochanym i grzecznym stworzeniem, że nawet mąż przestał zgrzytać zębami...
W kwestii pilnowania domu mogę Ince zaufać - szczeka tylko wtedy, gdy wróg u bram. Poza tym jest cichą i wygodnicką księżniczką, która rano wciska mi się pod kołdrę, chociaż na chwilę. Nie życzy sobie towarzystwa innych zwierząt, ale Lulę, jako starszą w tym domu, musiała zaakceptować i posłusznie czeka w kolejce do miski, bo ze swojej nie chce jeść.
Ostatnio do naszej menażerii dołączyła mała biała kotka (tu już mąż mocno zgrzytał zębami), urodzona 7 czerwca. Białą kotkę zamówiłam dla mamy, ale przywiozłam do domu (180 km) trzy kociaki.
Przez ten czas, gdy u mnie mieszkały, ujęła mnie Kropka - biała lecz z plamą między uszami. Postanowiłam ją sobie zostawić, a że koleżanka wzięła pozostałe dwa maluchy, mojej mamie nie został żaden kot!
Kropka zachowała swoje imię, je i rozrabia za dwóch oraz rośnie jak na drożdżach. Od początku wiedziała, do czego służy kuweta. Gdy widzi mnie w kuchni, miauczy cicho i cienko, upominając się o coś lepszego niż sucha karma. Jeśli mam na sobie spodnie, wspina się niecierpliwie po jedzenie, nie czekając aż trafi ono do miski, ale nie drapie mnie po gołych nogach.
Wakacje to dla mnie czas przygarniania zwierząt i bardzo żałuję, że dla wielu innych ludzi jest wprost odwrotnie. Zwłaszcza suki i kotki nie mogą znaleźć domu, stąd wybieram właśnie "dziewczyny", póki stać mnie na ich sterylizację. Byłabym skłonna założyć dom tymczasowy dla niechcianych zwierząt, ale mąż nie miałby już czym gryźć...
Subskrybuj:
Posty (Atom)